အခန်း၇
💘မာနမင်းသားနှင့်ရွှေဖူးစာ💘
"သက်သာရဲ့လားဖွားဖွားနု..."
"အင်းသက်သာပါတယ်ဝိုင်းလေးရယ်..
အစကလက်တွေတော်တော်ကိုက်နေတာ
ဝိုင်းလေးရဲ့ လိမ်းဆေးနဲ့နှိပ်လိုက်တော့မှပဲ
တော်တော်သက်သာသွားတယ်..."
ညဘက်အဖွားဆီမှာဇာတ်ကားအတူလာကြည့်ရင်း
အဖွားကလက်တွေကိုက်တယ်ဟုဆိုလာသည်။
မေမေတို့ဆီကို သွားလည်သောအခါက
လိမ်းရအောင်လို့ ယူလာခဲ့သောအကိုက်အခဲပျောက်ဆေးအရည်ကို လိမ်းပေးရင်းအကျအန
ထိုင်နှိပ်ပေးနေမိသည်မှာ ညရှစ်နာရီတောင်
ထိုးနေလေပြီ။
"ဒါကဝိုင်းလေးတို့အိမ်မှာ အဖွားကိုယ်တိုင်
စပ်ထားတဲ့ ဆေးလေ..ရှောက်ဘီလူးသီးလည်း
ပါတယ်...လေငန်းသမားတွေအတွက်လည်း
အရမ်းကောင်းတယ်...ဝိုင်းလေးတို့လမ်းထဲက
အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ဆို လေဖြန်းပြီးတော့
နှုတ်ခမ်းကြီး ရွဲ့ရွဲ့သွားတာ..ဒီဆေးလေးလိမ်းပြီး
သံပုရာသီးနဲ့ တိုက်ပေးလိုက်တာ..
အဲ့ဒီ့ရွဲ့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကြီးကပြန်တည့်သွားရော"
"အင်း..ဒါကြောင့်မို့ရှောက်သီးနံ့လေးရနေတာကို
မိစံကလေ..အဲ့လိုဆေးဖော်တာတို့..
နှိပ်တာတို့ဆိုအရမ်းတော်တာ.."
"ဟုတ်တယ်ဖွားဖွားနုရဲ့....မန္တလေးမှာဆိုရင်
ကိုယ်၀န်သည်တွေက အဖွားဆီကိုအနှိပ်ခံဖို့
ခဏခဏလာကြတယ်..အဖွားကအကြောတွေ
ဘာတွေလည်း နားလည်တယ်လေ.
အိမ်နီးနားချင်းတွေကလည်း..ဆေးရုံဆေးခန်း
သွားချင်ရင်တောင် အဖွားကိုအမြဲ
လာခေါ်ကြတယ်.."
"မိစံက အရမ်းကူညီတတ်တာပါကွယ်...
ငါ့မြေးမသိလို့..တက္ကသိုလ်မှာ..
အတန်းထဲကကောင်မလေးတစ်ယောက်
သွေးအားနည်းပြီး မေ့လဲသွားတော့..
ဆေးရုံရောက်တဲ့အထိ လိုက်သွားပြီး
သွေးပါလှူခဲ့သေးတာ..သူငယ်ချင်းတွေအပေါ်လည်း
အနစ်နာခံပြီး ကူညီတတ်လွန်းလို့
ဖွားနုကတော့ သူ့ကိုအရမ်းချစ်တာပဲ...
ပြောရင်းနဲ့တောင် တက္ကသိုလ်ကအကြောင်းတွေကို
သတိရလာပြီ.."
ဖွားဖွားနုက စကားပြောနေရင်းနှင့်
မျက်ရည်ကဝဲလာလေသည်။
အသက်ကြီးတဲ့လူတွေဟာ အထီးကျန်လာရင်
ပိုပြီး ၀မ်းနည်းတတ်ကြတယ်။
ဒီအိမ်က ဖွားဖွားနုကပိုဆိုးတာပေါ့။
အိမ်ထဲကနေ ခြံပြင်ကိုတောင် ကောင်းကောင်း
လမ်းမလျှောက်နိုင်တဲ့ကြားက
မိသားစု၀င်တွေထဲမှာလည်း အန်တီရတနာကလွဲပြီး
ကျန်သူတွေက မသိသလိုပဲနေတတ်ကြတယ်။
အန်တီရတနာကလည်း အလုပ်နားတဲ့
အချိန်လောက်လေးပဲ လာနှုတ်ဆက်ပြီး
မေးတတ်တာပါ။များသောအားဖြင့်
အိမ်အကူတွေနဲ့ပဲ အဖွားကိုပြစ်ထားတတ်တယ်။
ဖွားဖွားနုက အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတာပဲ။
"ဒါနဲ့ ဝိုင်းလေးမှာရောတက္ကသိုလ်တုန်းက
အမှတ်တရတွေမရှိဘူးလား..
ကျောင်းပြီးထားတာလည်း သိပ်ကြာသေးမှာ
မဟုတ်ဘူး.."
"အမှတ်တရကတော့ အင်းလေးကိုသွားရင်းနဲ့
ရေနစ်တဲ့ကိစ္စပါပဲ..."
"ဟယ်..ရေနစ်တယ်..ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ.."
"သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီးအင်းလေးကို
စက်လှေငှားပြီးသွားတော့ လှေအကွေ့မှာစက်လှေချင်း ချိတ်မိရာကနေရေနစ်တာပါ..ရေပေါ်တဲထဲမှာ
လူတွေရှိတော့ တွေ့သွားပြီးဆင်းကယ်လို့သာ
အသက်မသေတာ.."
"အမယ်လေး..ကံသီပေလို့ပေါ့..ဒါဆိုဝိုင်းလေးက
ရေမကူးတတ်ဘူးပေါ့.."
"ရေကူးကန်မှာတော့ သင်ထားတာပဲ
ရေနက်ရင်တော့မကူးရဲဘူး..."
"အင်း..မဖြစ်ဘူး..ကိုစက်ပြန်လာရင်..
ရေကူးသင်ခိုင်းရမယ်..."
"ထားလိုက်ပါအဖွားရယ်..သူလည်း
သူ့အလုပ်နဲ့သူရှုပ်နေတဲ့ဥစ္စာ..."
မင်းစက်အာဏာ၏ အကြောင်းကိုပြောလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာမကောင်းတော့သည့်
ဝိုင်းလေးကိုကြည့်ပြီး
ဒေါ်နုယဉ်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။
ကောင်းမယ်ထင်လို့ စီစဉ်လိုက်ပေမဲ့
ကိုယ့်မြေးရဲ့ မထီမဲ့မြင်ပြုမူပုံက
တစ်ဖက်မိန်းကလေးအပေါ်မှာ အရမ်းရက်စက်လွန်းနေတယ်။
သူများသားသမီးကို
အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်ပြီး စော်ကားလိုက်သလိုပဲ။
ကိုယ်တော့ သိပ်ရှက်မိတယ်။မေဝိုင်းလေးက
သူ့မိသားစုကိုသာ ပြန်ပြောမယ်ဆိုရင်
သူငယ်ချင်းမိမိစံက စိတ်ဆိုးမှာသေချာတယ်။
အခုဆို အိမ်ကိုဖုန်းတောင်တစ်ချက်မဆက်ပဲ
ကိုစက်တစ်ယောက်
ခရီးထွက်သွားတာ နှစ်လပြည့်တော့မည်။
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိမ်းနေသေးတယ်
ဆိုရင်တောင် မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ပြစ်ထားလိုက်သလိုလုပ်တာတော့ သိပ်ကိုရိုင်းလွန်းတယ်..။
"ဒါနဲ့ ဝိုင်းလေးကရည်းစားတွေဘာတွေ
မထားခဲ့ဖူးဘူးလား..."
"မထားခဲ့ဖူးပါဘူးအဖွားရယ်.."
"ဒါဆို..ကိုစက်ကဝိုင်းလေးအတွက်
ပထမဆုံးလူပေါ့..."
"အဲ့လိုပဲပေါ့..."
အဖွားကိုခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ရပေမဲ့
စိတ်ထဲမှာတော့ အတိတ်ကလူတစ်ယောက်ကို
လွမ်းသလိုလိုတော့ ဖြစ်လာလေသည်။
ရည်းစားတော့ မထားခဲ့ဖူးပေမဲ့
တစ်ဖက်သတ် သဘောကျခဲ့ရသူတော့ ရှိခဲ့တယ်။
သူက၀ိုင်းလေးထက် လေးနှစ်ကြီးပြီး
နာမည်ကအစနူးညံ့လွန်းသူဖြစ်သည်။
ကျွန်းတောထဲကို လာလာပြီးတယောတီးတတ်တဲ့
သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဍန်လေးကိုအခုထိအမှတ်ရနေတုန်းပဲ။
အဖြူရောင် ရှပ်လက်ရှည်နဲ့အဖြူရောင်
ဂျင်းဘောင်းဘီလေးကို ၀တ်ထားတတ်တဲ့သူဟာ
တယောသံစဉ်တွေအပေါ်မှာ စီးမျောပြီး
မျက်လွှာလေးချထားတတ်တဲ့ပုံရိပ်လေးကအစ
အရမ်းအေးချမ်းတာပဲ။
ပြုံးလိုက်တဲ့အခါ ဆောင်းညရဲ့အိပ်မက်လေး
တစ်ခုလို အေးချမ်းလွန်းသူဖြစ်သည်။
အရပ်ရှည်ရှည် ဆံပင်ဂုတ်ထောက်လေးနဲ့ဖြစ်ကာ
အသားကလည်း ဖြူဖွေးနေပြီးမျက်နာကျ
ခပ်သွယ်သွယ်နှင့် အလွန်ချောလေသည်။
"ဝိုင်းဝိုင်းလို့.."ခေါ်တတ်တဲ့အသံလေးကအစ
လေပြည်နဲ့အတူ သစ်ရွက်စိမ်းလေးလွှင့်လာသလို
တိုးတိုးညှင်ညှင်လေး..။
သူ့နာမည်က...နွေဦးလေပြည်တဲ့...
နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ကို နွေဦးမှာတိုက်ခတ်တဲ့
လေပြည်လေးလို သူ့ဘေးနားကိုရောက်သွားရင်
အလိုလို နွေးထွေးလုံခြုံသွားစေခဲ့တယ်။
ကိုဦးက အဆင့်အတန်းလည်းမခွဲတတ်ဘူး။
မင်းစက်အာဏာလို ကလောကိုလာတဲ့
အချိန်တွေတိုင်းမှာ ဝိုင်းလေးကိုငိုအောင်လုပ်ပြီး
မမနဲ့ပဲ ဆော့တတ်တဲ့လူမဟုတ်ဘူး။
ဦးက ဝိုင်းလေးကိုဆိုအမြဲအနိုင်ယူပြီး
ဗိုလ်ကျတတ်တဲ့ မမထိပ်ထားကို
သိပ်ကြည့်မရခဲ့ပေ။
ကိုဦးက ပန်းချီလည်းဆွဲတတ်သေးတယ်။
ကိုဦးပေးလိုက်တဲ့ ပန်းချီးကားချပ်လေးကို
မမထိပ်ထားက ဆွဲလုရင်းပြဲသွားခဲ့လို့ဆိုပြီး
ဝိုင်းလေးရဲ့ ပုံတူပန်းချီလေးကိုအမှတ်တရ
ဆွဲပေးခဲ့ဖူးတယ်။
"ကိုဦးက..လူပုံတွေကိုဆွဲရတာမကြိုက်ဘူး
ဒါပေမဲ့ ဝိုင်း၀ိုင်းကချွင်းချက်ပဲ.."ဟု
သူတစ်ပါးစိတ်ကျေနပ်အောင်လည်း ပြောတတ်ပါသေးတယ်။
တရုတ်မှာ အနုပညာကျောင်းသွားတက်မလို့ဆိုပြီးကိုဦးလာနှုတ်ဆက်တဲ့နေ့ကဆို ဝိုင်းလေးမှာ
ငိုလိုက်ရတာ ရင်ဘတ်တွေတောင် အောင့်တယ်။
"မငိုပါနဲ့ဝိုင်းဝိုင်းရယ်..ကိုဦးအောင်မြင်တဲ့တစ်နေ့
ပရိတ်သတ်တွေအများကြီးရှိတဲ့ ပွဲခင်းထဲအထိ
ဝိုင်းဝိုင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်နော်..."
"တကယ်လားကိုဦး..အောင်မြင်ရင်သာ
ဝိုင်းလေးကို မမေ့နဲ့နော်.."
"မမေ့ပါဘူးဗျာ..."
ထိုနေ့က အမေပေးထားခဲ့သော
ပရိတ်ကြိုးအနီရောင်လေးကို လက်ဆောင်အဖြစ် ကိုဦးရဲ့ လက်ကလေးမှာ ပတ်ပေးလိုက်မိတယ်။
ထိုအချိန်တုန်းက ဝိုင်းလေးဟာဆက်ကျော်သက်အရွယ်လေးသာရှိသေးပြီး တစ်မိသားစုလုံး
မန္တလေးကို ပြောင်းသွားခဲ့ပြီးကြပေမဲ့
မန္တလေးကနေအမျိုးတွေရှိတဲ့ ကလောကိုကျောင်းပိတ်ရက်မှာ
အလည်ပြန်လာရင်းနှင့် ကိုဦးနဲ့တွေ့ဆုံခဲ့ရတာပေါ့။
အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်လေးမှာ
ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးကို
ချစ်မိခဲ့သလားတော့ မရေရာပေမဲ့။
သူနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တဲ့အချိန်လေးတွေကို
ဘယ်တုန်းကမှ မေ့မရခဲ့တာတော့အမှန်ပါပဲ။
ကိုယ်ဦးနဲ့အတူရှိနေရရင် ပျော်စရာကောင်းပြီး
လူကို နူးညံ့စွာဆက်ဆံတတ်တဲ့ သူ့အပြုအမူ
လေးတွေက အရမ်းသဘောကျဖို့ကောင်းတယ်။
သူ့သီချင်းခွေတွေကို ဝိုင်းလေး၀ယ်စုတတ်ပေမဲ့
သူကတော့ အခုဆိုဝိုင်းလေးကိုတောင်
မေ့လောက်ရောပေါ့။
အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့
ဝိုင်းလေးလည်းဆက်ပြီး မတွေးသင့်တော့ပါဘူးလေ။
"ဝိုင်းလေး...သွားနားတော့လေ..
အဖွားလည်းသက်သာနေပါပြီ.."
"အဲ့ဒါဆိုလည်းသမီးသွားနားတော့မယ်နော်
ကိုရီးယားကားတွေလည်း
လျှောက်ကြည့်မနေနဲ့တော့နော်...စောစောအိပ်.."
"ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာမကြီးရဲ့..."
ဒီအိမ်မှာ ဆရာလုပ်လို့ရတာဆိုလို့ ဖွားဖွားနုတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေ၍ဖွားဖွားနု၏
အနီးမှာသာ အမြဲနေပြီးပြုစုစောင့်ရှောက်ဖြစ်
လေသည်။
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
"ကြည်ကြည်..အဲ့ဒီ့မှာဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ.."
အိမ်ရှေ့တံခါးနားရှိ ခုံပေါ်မှာ
ထိုင်နေသောကြည်ကြည့်သည် မျက်နှာလေး
ရှုံ့မဲ့နေကာ စိတ်ညစ်ဟန်ပေါ်နေလေသည်။
ဝိုင်းလေးလည်း ကြည့်ကြည့်ဘေးနားသို့
သွားကာ ထိုင်လိုက်မိသည်။
"မျက်နှာလည်းမကောင်းပါလား..
ဘာဖြစ်လို့လဲ..."
"မမလေးချစ်သက်လျှာကို စောင့်နေတာလေ..."
"ဟုတ်လား..သူကဘယ်အချိန်ပြန်လာမှာတဲ့လဲ.."
"မသိပါဘူးမမဝိုင်းလေးရယ်..ပုံမှန်ဆိုရင်တောင်
ကိုးနာရီထိုးလောက်မှ အိမ်ကိုရောက်တတ်တာ.."
"အဲ့ဒါဆိုရင် ဘာလို့စောင့်နေသေးတာလဲ..
ဦးကြင်မောင်လည်းရှိသားပဲကို
သူ့ဟာသူခြံတံခါးဖွင့်ပေးမှာပေါ့.."
"မဟုတ်ဘူး..မမဝိုင်းလေးရဲ့..မမလေးသက်လျှာက
အိမ်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ ညကြီးအချိန်မတော်
ဖြစ်နေလည်း ညစာစားလေ့ရှိတယ်လေ..
အန်တီခင်မြက သိပ်နေမကောင်းတော့
ကြည်ကြည်ပဲ လုပ်ပေးရမှာမို့ပါ.."
"ကြည်ကြည်ကလည်း...ဒေါ်အေးသန်းကို
ပြောလိုက်ပြီးရောကို..."
"အမယ်လေးမပြောရဲပါဘူး..ဒေါ်အေးသန်းကြီးများ
အပေါက်ကခပ်ဆိုးဆိုးရယ်..သူ့ကိုယ်သူ
ဒီအိမ်ကလူနဲ့အမျိုးတော်တယ်ဆိုပြီး
အမောက်ကထောင်ချင်နေတာ..
မခိုင်းရဲပါဘူး.."
"အင်း..ဒါဆိုလည်း..ဝိုင်းလေးပါကူစောင့်ပေးမယ်.."
"ဟာ..မလုပ်ပါနဲ့သူကဘယ်အချိန်ပြန်လာမလဲ
မသိပဲနဲ့..မမဝိုင်းလေးပင်ပန်းနေပါ့မယ်..."
"ရပါတယ်..ဝိုင်းလေးကဘာမှလုပ်စရာ
ထွေးထွေထူးထူးမှ မရှိတာ."
ကြည်ကြည်လည်း ဘယ်လိုမှပြောလို့မရတဲ့အဆုံး
လက်ခံလိုက်ရလေသည်။
နှစ်ယောက်သား ထိုင်စောင့်နေရင်းနှင့်
လက်ဖက်သုပ်တစ်ပွဲတောင်ကုန်သွားခဲ့ပေမဲ့
မချစ်သက်လျှာကတော့ ရောက်မလာသေးပေ။
မချစ်သက်လျှာဆိုတာ ကိုကြီးဟိန်းထက်သူရ၏
မိန်းမဖြစ်သည်။
ကိုကြီးဟိန်းထက်ကအသက်(၃၃)နှစ်ဖြစ်ပြီး
မချစ်သက်လျှာကအသက်(၃၀)ဖြစ်နေပေမဲ့
အခုထိ ကလေးတစ်ယောက်တောင် မရသေးပေ။
မသက်လျှာက ဆေးရုံမှာရာထူးကြီးထဲကလို့
သိရပြီး ညတိုင်းအိမ်ပြန်ချိန်ဆို နောက်ကျလေ့ရှိတယ်။ကိုကြီးဟိန်းထက်ကလည်း ထိုနည်း၎င်းပါပဲ။
လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး အခုထိ
အိမ်ပြန်မလာကြသေးဘူး။
အချိန်က ကိုးနာရီထိုးနေလေပြီ။
"ကြည်ကြည်..နင့်အစ်မပြန်မလာသေးဘူးလား.."
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကိုကြီးဟိန်းထက်က
ပြန်ရောက်လာလေသည်။
ခြံထဲမှာကားကို ရပ်ထားလိုက်ပြီး
အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာလာချင်းပဲ
သူ့မိန်းမအကြောင်းကို အရင်မေးလာသည်။
ကြည်ကြည်က ခေါင်းခါလိုက်တော့မျက်နှာက
သိသိသာသာကို မဲ့သွားပြီး ကြည်ကြည့်ဘေးမှာ
ရပ်နေသော ဝိုင်းလေးကိုသတိထားမိဟန်ဖြင့်
မျက်နှာအမူအရာကို ပြန်၍ပြင်လိုက်သည်။
"မေဝိုင်းလေးရော..ဒီအိမ်မှာနေရတာအဆင်ပြေရဲ့လား..."
အော်..တော်တော်လေးကို ဖော်ရွေပြီး
အလိုက်သိတာပဲ။
ဝိုင်းလေး ဒီအိမ်ကိုရောက်နေတာ
နှစ်လတောင်ရှိနေပေမဲ့ အခုမှပဲမေးဖော်ရတော့တယ်။ မင်းစက်အာဏာနဲ့ညီအစ်ကိုတော်မှန်း
ဒီအန်အေစစ်စရာတောင်မလိုဘူး။
နှစ်လပြည့်တဲ့နေ့မှာပဲ အရေးတယူနဲ့
စကားလာပြောဖော်ရသော ခဲအိုကြီးကို
မချိပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်ရင်း ခေါင်းသာညိမ့်ပြလိုက်သည်။
"အင်း..မင်းစက်ကလည်းထိုင်းမှာသူ့ပရောဂျက်ကို
စပြီး အကောင်အထည်ဖော်နေတော့
မသွားမဖြစ်လို့နေမှာပါ..တစ်ခုခုလိုအပ်ရင်
ကိုယ့်အစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး
လာပြောပေါ့.."
"ဟုတ်ကဲ့..အခုလောလောဆယ်တော့
အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်ကိုကြီး.."
"အေးအေး..ကိုးနာရီလည်းကျော်နေပြီဆိုတော့
သူ့ကိုစောင့်ပေးမနေပါနဲ့တော့..စောစောအိပ်ကြ.."
ကိုကြီးကို ကြည့်ရတာနည်းနည်းလည်း မူးလာပုံပဲ။
ခြေလှမ်းတွေက ယိုင်နေလေသည်။
ရုပ်ရည်ကတော့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးက
တကယ့်စံထားလောက်အောင်ကို ချောကြတယ်။
ကိုယ့်ယောက်ျားမို့ အမွန်းတင်တာတော့မဟုတ်ပေမဲ့
မင်းစက်ဆိုတဲ့လူကြီးက ပါးရိုးကားပေမဲ့
မေးရိုးခပ်သွယ်သွယ်နဲ့ နှာတံကအစဖြောင့်စင်းနေပြီး တော်တော်လေးဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်အထဲမှာ
ပါတယ်။သူတို့မောင်နှမသုံးယောက်ထဲမှာ
သူအချောဆုံးလို့ ဆိုရမယ်။
အကျင့်အပုပ်ဆုံးကလည်း သူပါပဲ။
"..ကိုကိုကြီးရဲ့မျက်နှာမဲ့သွားတာကို
မမ၀ိုင်းလေးတွေ့လိုက်လား..."
"တွေ့လိုက်သားပဲ.."
"ကြည်ကြည့်အထင်တော့..ဒီနှစ်ယောက်
သိပ်ကြာကြာခံမယ်မထင်ဘူး..."
"ကြည်ကြည်အဲ့လိုမပြောရဘူးလေ..
သူများအိမ်ထောင်ရေးက ကိုယ်နဲ့မှမဆိုင်တာ
တော်ကြာသူတို့ကြားသွားလို့
အလုပ်ထုတ်ခံနေရအုံးမယ်..."
"အင်းပါမမ၀ိုင်းလေးရဲ့..."
ကြည်ကြည့်ကို ဆုံးမနေစဉ်မှာပဲ ခြံထဲသို့
တန်ဖိုးကြီး ပြိုင်ကားတစ်စီး၀င်လာလေသည်။
ပြိုင်းကားအရောင်သည် အနီရောင်လေးဖြစ်ပြီး
ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာမချစ်သက်လျှာ
ဖြစ်လေသည်။
အသက်ကသာသုံးဆယ်ပြည့်ထားပေမဲ့
မျက်နှာလေးကတော့ နုလေသည်။
အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလှတဲ့အပြင်
မျက်နှာကလည်း မော်ချီနေတတ်တော့
သူနဲ့စကားတောင် မပြောရဲပေ။
"မမချစ်သက်လျှာ..ဒီနေ့နဲနဲနောက်ကျတယ်နော်.."
ဝိုင်းလေးလည်း သူနဲ့စကားပြောဖူးချင်တာကြောင့်
ဘယ်လိုစပြီး နှုတ်ဆက်ရမှန်းမသိတာနဲ့
ရယ်ပြီး နောက်ကျတဲ့အကြောင်းကို
ပြောလိုက်မိတော့ မျက်ထောက်နီကြီးနဲ့
စိတ်ဆိုးစွာကြည့်လာခဲ့သည်။
အနီရောင်ပြိုင်ကားနှင့် လိုက်ဖက်စွာ
အနီရောင် ဒေါက်ချွန်ချွန်ပါသည့် ဖိနပ်နှင့်
တဒေါက်ဒေါက် အသံမြည်သည်အထိ
ကြမ်းပြင်းကို နင်းလျှောက်လာပြီး
ဝိုင်းလေးနှင့် နီးကပ်စွာရပ်လိုက်သည်။
"နောက်ကျတယ်ဆိုတာ..အလုပ်ရှိလို့နောက်ကျတာ
အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ
ကိုယ်စီးတဲ့ဖိနပ်..ကိုယ်ကိုင်တဲ့အိတ်နဲ့
ကိုယ်မောင်းတဲ့ကားကို..ကိုယ်ရှာတဲ့
ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်တိုင်၀ယ်ချင်လို့ပဲ..
တို့က အိမ်ထောင်စုဇယားမှာတောင်
မှီခိုလို့ ထည့်ရေးခံရရင်သိပ်စိတ်ဆိုးတာ
တို့ဘာသာတို့..နောက်ကျချင်ကျမယ်..
စောချင်စောမယ်..မင်းလိုမျိုး
အိမ်မှာပဲ အလကားထိုင်နေတဲ့လူမျိုးက
လာဝေဖန်စရာမလိုဘူး..
ခေါင်းထဲမှာမြဲမြဲမှတ်ထား.."
ဝိုင်းလေးကို အထင်အမြင်သေးစွာကြည့်လာပြီး
မျက်နှာတည့်တည့်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်
ထိုးကာ ဆော်ကားလာသောကြောင့်
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ
ထလောက်အောင်အထိ မခံချင်စိတ်များ
စိမ့်တက်လာခဲ့သည်။
မျက်၀န်းညိုလေးများဟာ တုန်ရီလာခဲ့ပြီး
လှိုက်တက်လာသော ဒေါသမျက်ရည်တွေကို
မကျလာအောင် ဖြည်သိမ့်နေရသည်။
သူဟာ ဝိုင်းလေးထက်အသက်ခုနှနှစ်တောင်မှ
ကြီးသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မစာမနာပြောရက်လိုက်တာ။လူကိုလည်း မှိုချိုးမျှစ်ချိုးပြောလိုက်တာများ
မသိရင် ဝိုင်းလေးကဘာမှအသုံးမကျတဲ့
လူပိုကြီးလိုပဲ။
"အစ်မဘာလို့ ရန်လိုတဲ့စကားတွေ
ပြောနေရတာလဲ..ဘာကြောင့်ဒီလိုတွေ
လာပြောနေရတာလဲ.."
"နင်သိလား..ကိုဟိန်းထက်ကတို့ကိုဘယ်လိုမျိုး
ခမ်းခမ်းနားနားနဲ့လက်ထပ်ယူခဲ့သလဲဆိုတာ..
မင်္ဂလာပွဲကိုလည်း တို့စိတ်ကြိုက်စီမံခွင့်ရခဲ့တဲ့အပြင် တို့ရဲ့မင်္ဂလာပွဲကိုတက်ခဲ့တဲ့လူတွေကအစ
လူဂုဏ်ထန်အသိုင်းအဝိုင်းကလူတွေကြီးပဲ..
ဒီအိမ်ကလူတွေတင်မကဘူး..နိုင်ငံခြားက
သူ့ဆွေမျိုးတွေကပါ အကုန်ပွဲလာတက်ပေးရတဲ့အထိ..တန်ဖိုးထားခံရတဲ့တို့လိုလူက
ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဖြစ်သလို
လက်ထပ်ယူခံရတဲ့ နင့်လိုမိန်းမမျိုးနဲ့
ဘယ်လောက် အဆင့်ကွာသလဲဆိုတာ
သိအောင်လို့ပြောပြတာ..
ယောက်ျားကတောင်အဖက်မလုပ်ချင်လို့
ပြစ်ထားခံရတဲ့ နင့်လိုလူက
ရာရာစစငါ့ကိုလာဝေဖန်လို့ပြောတာ..ရှင်းလား..."
"ချစ်သက်လျှာ..နင်ဘယ်လိုစကားတွေ
ပြောနေတာလဲ..."
ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ အော်ပြောလိုက်သောသူမှာ
ကိုမင်းစက်၏အစ်မ အိမ့်ချစ်မှူးဝေဖြစ်နေလေသည်။ကိုယ့်ခယ်မကို တွေ့တာတောင်
ချစ်သက်လျှာဟာ မျက်နှာကျောလုံး၀မလျော့ပဲ
ခပ်မဲ့မဲ့နဲ့ လက်ပိုက်လိုက်သောကြောင့်
ကြည်အေးကတောင် အံ့ဩသွားလေသည်။
ယောင်းမနဲ့ခယ်မပေမဲ့ တော်ရုံမျက်နှာချင်း
မဆိုင်တတ်သော သူတို့နှစ်ဦးဟာ
ထိပ်တိုက်တွေ့တိုင်းလည်း တစ်ခါမှမတည့်ကြပေ။
"ငါ့ဘာသာဘယ်လို စကားကိုပြောပြော
ဒါငါ့ကိစ္စပါ..နင်နဲ့မဆိုင်ဘူး.."
"ဘာလို့မဆိုင်ရမှာလဲ..မေဝိုင်းလေးက
ငါ့မောင်ရဲ့မိန်းမဖြစ်တဲ့အတွက်
ငါ့ညီမလေးလိုပဲ ငါသဘောထားတယ်..
အေး..သူ့ကိုထိလာရင်လည်း..
အစ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့...ငါလုံး၀သည်းခံမှာ
မဟုတ်ဘူး..."
"အဲ့ဒါငါကဘာလုပ်ရမှာလဲ..."
"နင်ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကိုမသိရင်
တစ်ခါတည်းပြောလိုက်မယ်..
မေဝိုင်းလေးက..မင်းစက်အာဏာရဲ့မိန်းမ..
ဒီအိမ်ရဲ့တရား၀င်ချွေးမတစ်ယောက်ပဲ..
နင့်ဘာသာ ဆရာ၀န်မကလို့..ဘာကြီးပဲဖြစ်နေနေ
သူ့ကိုလာစော်ကားပိုင်ခွင့်မရှိဘူး..
နောက်နောင် စကားနဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊လုပ်ရပ်နဲ့ဖြစ်ဖြစ်
မေဝိုင်းလေးကို မထိပါးမိစေနဲ့
နင်လုပ်ရမှာက အဲ့ဒါပဲ..."
"တောက်!!!အရေးမပါတာတွေ..
ရွံ့လူးနေတဲ့ခွက်ကို ဘုရားခန်းမှာ
သောက်တော်ရေခွက်အဖြစ် ထားချင်နေလည်း သဘောပဲ....ဒါပေမဲ့ငါနဲ့တော့
လာမပတ်သတ်စေနဲ့..."
ချစ်သက်လျှာကတော့ မေဝိုင်းလေးကို
ချိုးနှိမ်စွာပြောခဲ့ပြီးနောက် မျက်နှာခပ်မဲ့မဲ့ဖြင့်ပင်
အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ တပ်သွားလေတော့သည်။
မေဝိုင်းလေးကတော့ လက်နှစ်ဖက်ကို
ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလျှက်နှင့်ပင်
နေရာမှာ ငူငူကြီးရပ်နေမိသည်မှာ ကြည်အေးနှင့်
အိမ်ချစ်မှူးဝေတို့ တစ်ယောက်တလှည့်ဆီ
သူ့ကို ခေါ်နေကြပေမဲ့ ကြားတစ်ချက်၊
မကြားတစ်ချက်ဖြစ်၍ နေသည်။
"မေဝိုင်းလေး..အဆင်ပြေရဲ့လား.."
ဒီတစ်ခါမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှုပ်ပြီး
အမေးခံလိုက်ရ၍ မမမှူးကိုကြည့်ကာ
ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိလေသည်။
"ညီမကို ကူညီပေးလို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်
အစ်မသာ ၀င်မပြောပေးရင်ညီမပိုပြီး
အပြောခံရမှာ..."
"အပြောခံရတော့ရော..ဘာဖြစ်လဲ..
ပြန်ပြီးရန်တွေ့ပြစ်ပေါ့..တို့မိသားစုမှာ
မင်းစက်အာဏာရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက
ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါအရာရောက်လဲဆိုတာ
မေဝိုင်းလေး သိထားသင့်တယ်..
မင်းစက်အာဏာသာ သူ့မိန်းမက
သူများပြောသမျှကို ငြိမ်ခံနေမှန်းသိရင်
ဆွေးဆွေ့ခုန်နေလောက်ပြီ..
တစ်ခုတော့ ပြောချင်တယ်..ဒီအိမ်မှာ
မင်းပိုင်တဲ့ ယောက်ျားကလွဲပြီး တို့အပါအ၀င်
ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်တကူပစ်မယုံလိုက်နဲ့
အားလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးကိုယ်ဆီရှိတယ်...
တို့ဒီနေ့အိမ်မှာ မအိပ်ဖြစ်ဘူး..
သွားပြီနော်.."
ဆံပင်ဂုတ်ထောက်လေးနှင့် ယောက်ျားဆန်ဆန်
၀တ်စားဆင်ယင်ထားသော အိမ်ချစ်မှူးဝေသည်လည်း သူပြောချင်ရာကိုပြောကာ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ဝိုင်းလေးမှာသာ နေရာ၌ တောင့်တောင့်ကြီး
ရပ်၍ ကျန်ခဲ့ရလေသည်။
"မင်းပိုင်တဲ့ ယောက်ျားကလွဲပြီး တို့အပါအ၀င်
ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွယ်တကူ ပစ်မယုံလိုက်နဲ့တဲ့.."
"အဟွန်း..."
အသံထွက်အောင်အထိ ရယ်လိုက်မိသည်။
အဲ့ဒီ့ယောက်ျားကိုလည်း ဝိုင်းလေးမပိုင်ပါဘူး။
မင်္ဂလာဆောင်ပြီးလို့ အချိန်နှစ်လလောက်
ကြာသွားခဲ့ပေမဲ့ ခဏသာတွေ့ခဲ့ရတဲ့အပြင်
စာမလာ၊သတင်းမပါးပဲ ဝိုင်းလေးကို
မေ့ထားခဲ့တယ်။
ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဝိုင်းလေးရဲ့ခံစားချက်ကို
ဂရုစိုက်ပေးမဲ့သူ မရှိတော့ဘူးထင်ပါတယ်။
"မမ...မမငိုနေတာလား...မငိုပါနဲ့မမရယ်"
မေဝိုင်းလေးငိုနေမိလေသည်။ပါးပြင်တစ်ခုလုံး
မျက်ရည်များ ရွှဲနစ်သွားသည်အထိ ငိုနေမိ၍
ကြည်ကြည်တစ်ယောက် ဘယ်လိုချော့ရမှန်းမသိတော့ပေ။
"ကြည်ကြည်..အစ်မသွားအိပ်တော့မယ်နော်.."
ကြည်ကြည့်ကို ကျောခိုင်းခဲ့ပြီး
အိပ်ခန်းဆီသို့ရောက်သည်အထိ
လေ့လံနေသောခြေထောက်တွေကို
မနည်းသယ်ယူခဲ့ရသည်။တစ်ကိုယ်လုံးဟာ
လေးလံ ထုံထိုင်းနေပြီး ရင်ထဲမှာ
စကားလုံးပေါင်းများစွာကိုသာ ရေရွတ်နေမိသည်။
"မပျော်ဘူး..ဝိုင်းလေးဒီအိမ်မှာနေရတာ
လုံး၀မပျော်ရွှင်ဘူး..
ဝိုင်းလေးကို တန်ဖိုးမဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုလိုမျိုး
စွပ်စွဲပြောဆိုနေတဲ့ စကားသံတွေကို
သိပ်မုန်းတယ်.."
အခန်းထဲသို့ ၀င်လိုက်ပြီးလသာဆောင်တံခါးကို
ဖွင့်လိုက်သည့်အခါမှာတော့
လ၏အလင်းရောင်သည် မေဝိုင်းလေး၏
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝိုင်းစက်နေသော
လမင်းကြီးသည် တိမ်တွေ၏နောက်မှ
ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာတာကို
မြင်လိုက်ရသောအခါမှာတော့...
"ဒီနေ့ကလပြည့်နေ့လား..."
ဝိုင်းလေး၏ မျက်၀န်းများသည် လပြည့်၀န်းကြီး
တည့်တည့်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း
စိုက်ကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ
အိပ်ယာဘေးနားတွင် ထွန်းထားသည့်
တစ်ခုတည်းသော မီးအိမ်လေးသည်
လင်းတစ်ချက် မလင်းတစ်ချက်ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
"အခန်းမီး..အခန်းမီးတွေကိုဖွင့်ရမယ်..."
အဖွား၏အခန်းထဲသို့ သွားသည့်အချိန်မှာ
အခန်းမီးတွေကို ပိတ်ထားခဲ့မိသည်။
ထို့ကြောင့် အခန်းမီးတွေကိုဖွင့်ဖို့
အိပ်ခန်းတံခါး၀အနားသို့ သွားရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာ
မီးအိမ်၏အလင်းရောင်သည် လုံး၀ကို
ပြန်လင်းမလာတော့ပဲ အခန်းတစ်ခုလုံးဟာ
အမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့လေသည်။
"အာ့..."
အမှောင်ထဲ၌ စမ်း၍လျှောက်နေမိစဉ်မှာပဲ
ကုတင်စွန်းနှင့်တိုက်မိပြီး
၀မ်းလျှားမှောက်လုမတတ်
လဲကျသွားလေတော့သည်။
ပြန်ရုန်းထလိုက်စဉ်မှာ ကျောထဲ၌အေးစိမ့်သော
ခံစားချက်ကြီး ပေါ်လာမိ၍လသာဆောင်ဘက်သို့
အထိတ်တလန့် ပြန်၍လှည့်ကြည့်လိုက်မိသောအခါ
ချောက်ချားစရာ လပြည့်၀န်းကြီးသည်
ဝိုင်းလေး၏ စိတ်ဝိဉာဉ်တွေကို ဆွဲနှုတ်ယူတော့
မည့် ကြောက်စရာသတ္တဝါကြီးလို
ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အရိပ်မဲကြီးတစ်ခုက ဝိုင်းလေးဆီကို
လှမ်းလာနေသလိုပဲ..။
"အား!!!!!"
အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်လိုက်မိပေမဲ့ အသံလုံ
အခန်းဖြစ်၍ ကယ်မည့်သူများမလာခဲ့ပေ။
ဝိုင်းလေးအတွက်တော့ အမှောင်ထုထဲမှာ
ဦးတည်ရာမဲ့ ပြေးလွှားနေရသလိုပါပဲ။
"မလုပ်နဲ့..."
"အမေရေ..သမီးကြောက်တယ်.."
"အမေ့သမီးကိုလာကယ်ပါ.."
ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ၀မ်းလျှားမှောက်၍
တွားသွားနေမိကာ တစ်ကိုယ်လုံး
တုန်ယင်လာလေသည်။
လပြည့်နေ့တွေတိုင်းမှာ ဒီဝေဒနာတွေ၊
ဒီထိတ်လန့်မှုတွေ၊ဒီအကြောက်တရားတွေဟာ
ပြန်ပေါ်လာတတ်ပေမဲ့ ယခုအခါမှာ
ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
ကူကယ်မည့်သူမရှိဘူး။
မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်တဲ့နေရာတစ်ခုမှာ..။
ပြီးတော့ ရက်ရက်စက်စက်တောက်ပလွန်းနေသော
လမင်း...။
"မလုပ်နဲ့!!!!"
အရိပ်မဲကြီးတစ်ခုသည် ဝိုင်းလေး၏
ခြေထောက်တွေကို လာ၍ဆွဲနေသည်ဟု
ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ထိုအရိပ်မဲကြီး၏
ဖုံးလွှမ်းမှုနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံး
လေးလံလာကာ အားအင်တွေ
ကုန်ခမ်းသွားခဲ့လေသည်။
တွန်းကန်ရုံးထွက်နေမိပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က
လည်ပင်းကို လာညစ်နေသည်ဟု
ခံစားလိုက်ရကာ စကားသံတွေတောင်
မထွက်နိုင်တော့ပဲ မျက်ရည်များကိုသာ
အဖော်ပြုရင်းနှင့် ထိုကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပဲ
သတိလစ်သွားခဲ့လေသည်။
အခန်း(၈)ဆက်ရန်....
စာရေးသူ..ဆောင်းငွေ့ဝေ
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
(စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခုက
လွယ်လွယ်နဲ့ မပျောက်ဘူးနော်.
ဝိုင်းလေးဘယ်လိုကြုံတွေ့ခဲ့ရတာဖြစ်မလဲ)
ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းကို
ကျေးဇူးအထူး တင်ရှိပါတယ်..
No comments:
Post a Comment