အခန်း(၅၄) 💘မာနမင်းသားနှင့်ရွှေဖူးစာ💘

  

(ဖတ္မရသူေတြအတြက္ ေအာက္မွာ ဖတ္လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးထားပါတယ္ )

အခန်း(၅၄)

💘မာနမင်းသားနှင့်ရွှေဖူးစာ💘

Green Heaven(GH)ဆိုပြီး နာမည်အသစ်ပေးထားသည့် ကုမ္ပဏီကြီး၏ရုံးခန်းထဲတွင် 

မင်းစက်အာဏာနှင့်အတူ မိသားစုတွေအားလုံး

စုဝေးနေကြလေသည်။

အားလုံး၏မျက်နှာဟာလည်း ရောက်လာတုန်းကလို

မသာယာနိုင်ကြတော့ပဲ မေဝိုင်းလေး

တစ်ခုခုဖြစ်မည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေကြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် မင်းစက်အာဏာကတော့

အပူလောင်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်

ဖြစ်နေတော့သည်။

မေ့အတွက် စိုးရိမ်ရလွန်း၍ အခုချက်ချင်းတောင်

ရင်ထဲမှာ စို့နင့်ပြီးဗုန်း‌ဗုန်းလဲချင်နေမိသည်။

မနေ့ညကတောင် ပွဲကို၀တ်လာဖို့

အစိမ်းနုရောင် ဂါ၀န်လေးကို၀တ်ပြီး

ကိုယ့်ရှေ့မှ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေခဲ့တဲ့သူလေးပါ။

အခုတော့ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်နေရလေပြီ။

အလုပ်ဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး

မေ့ကို ကိုယ်တိုင်သွားမခေါ်မိခဲ့တဲ့ 

ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိသည်။

လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ရင်း

နံရံကို အချက်ပေါင်းများစွာ

ထိုးနှက်ပစ်နေမိသည်။

"သားကြီး နင့်ညီကိုတားပါအုံး

အမယ်လေး!!!!..လက်မှာလည်းသွေးတွေ

ဘာလို့စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရတာလဲကိုစက်ရယ်"

ဒေါ်ရတနာလည်း မေဝိုင်းလေးပျောက်လို့

ပူရသည့်အပူရော မင်းစက်ကနံရံကို

လက်သီးနှင့်ထိုးနေ၍ စိတ်ပူရသည့်

အပူပါပေါင်းပြီး ငိုပဲငိုချင်မိတော့သည်။

ကိုယ့်မိသားစုမှာမှ ဘာကြောင့်ဒီလိုအဖြစ်မျိုးတွေ

လာကြုံရတာလဲ။

"သားငယ်..အမေတို့ရဲတိုင်ကြမလား..

ကားသမားပါပျောက်နေတာဆိုတော့

ဝိုင်းလေးကို ငွေလိုချင်လို့ဖမ်းခေါ်သွားတာ

မဖြစ်နိုင်ဘူးလား.."

"ရတနာ..နင့်ကိုငါအစောတည်းက

မပြောခဲ့ဘူးလား..အဲ့ဒီ့ဒါရိုင်ဘာက

နောက်ကြောင်းရာဇ၀င်မကောင်းလို့

အလုပ်မခန့်ပါနဲ့ဆိုတာ အခုတော့

ငါ့‌မြေးချွေးမလေးကို ဖမ်းသွားကြပြီ...

အီဟီး..တော်ကြာရောင်းစားလိုက်တာတို့

ဘာတို့ဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.."

"အမေကလည်း သမီးလည်းအဲ့ဒီ့လူကို

အလုပ်ခန့်ချင်လို့ ခန့်တာမှမဟုတ်ပဲ..

မမခိုင်က အတင်းပြောလို့အလုပ်ခန့်လိုက်ရတာလေ

ဘာလို့ သမီးကိုကြီးပဲအပြစ်ဖို့နေရတာလဲ..."

စကားအသွားအလာက တဖြည်းဖြည်းနှင့်

ဒေါ်ခိုင်မိုးမြင့်ဘက်သို့ ဦးတည်လာတော့

မင်းစက်က ဒေါ်ခိုင်မိုးမြင့်ကိုစူးစူးရဲရဲ

စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အန်တီခိုင်..အဲ့ဒီ့မင်းဒင်ဆိုတဲ့လူက

အန်တီခိုင်အလုပ်ခန့်လိုက်တဲ့လူဆိုတော့

သူအရင်က ဘယ်မှာနေလဲ အန်တီခိုင်သိလား.."

"ဟို..အဲ့ဒါတော့အန်တီခိုင်လည်းမသိဘူး.."

"ဘာ!!!အန်တီခိုင်ကိုယ်တိုင်အလုပ်ခန့်လိုက်ပြီး

အဲ့လူရဲ့ နေရပ်လိပ်စာကိုတောင်မသိဘူးဆိုတော့

ဘာတွေလဲဗျာ..လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို

သေချာမသိပဲ ရမ်းသမ်းပြီး

အလုပ်ခန့်ရလောက်အောင်အထိ 

သေချာမတွေးတတ်ကြတော့ဘူးလား.."

"အန်တီခိုင့်ကို အဲ့လိုတော့မပြောပါနဲ့ကိုစက်ရယ်

အန်တီခိုင်လည်း ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း

မထင်လိုက်မိလို့ပါ..

အဲ့လူကို အလုပ်ခန့်လိုက်မိတာကလည်း

မအေးသန်းနဲ့က မောင်နှမတွေဖြစ်နေလို့ပါ

မဟုတ်ရင် ဒီလိုထောင်ထွက်ကိုအန်တီခိုင်က

အလုပ်ခန့်ပါ့မလား..."

ခိုင်မိုးမြင့်က ငိုပြီးပြောနေပေမဲ့ဒေါ်နုယဉ်ကတော့

အသားတွေ တစ်ဆက်ဆက်

တုန်ယင်လာသည်အထိ ခိုင်မိုးမြင့်ကို

မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိသည်။

"..နင်က..နင့်ယောက်ျားဘက်က

အမျိုးတွေရိုဆို အဲ့လိုစုံလုံးကန်းပြီး

သေချာမစဉ်းစားပဲ အမြဲယုံပေးလိုက်တာကြီးပဲ

အခုတော့ ဖြစ်ပြီမဟုတ်လား..

ငါ့မြေးမလေး တစ်ခုခုဖြစ်လို့ကတော့

နင်လည်း ကောင်းကောင်းနေရမယ်မထင်နဲ့..."

"ကဲ..တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် 

အပြစ်တင်နေတာတွေကို တော်လိုက်ကြပါတော့

အခု မေဝိုင်းလေးကိုပြန်တွေ့အောင်

ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲပဲ စဉ်းစားကြရအောင်

ညီလေး..ကိုကြီးတို့ရဲကို

အကြောင်းကြားလိုက်ကြမလား."

ဟိန်းထက်သူရလည်း အလုပ်တွေ

များနေသည့်ကြားက ညီဖြစ်သူ၏ကုမ္ပဏီဖွင့်ပွဲကို

တမင်အချိန်ပေးပြီး လာရောက်မိခါမှ

တကယ့်ပြဿနာနှင့် တိုးနေရလေသည်။

အားလုံးက သွေးပူနေတုန်းမို့တစ်ယောက်ကို

တစ်ယောက် အပြစ်ဖို့ကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်

နေကြသည်။

မင်းစက်ကလည်း မိန်းမဇောနဲ့ဆိုတော့

စိတ်ခံစားချက်ကို မထိမ်းနိုင်ပဲနံရံတွေကိုပါ

လက်သီးတွေနှင့် ထိုးနေပြီးလက်မှာလည်း

သွေးတွေ ရဲနေသည်။

သူကတော့ရဲကိုသာ အကြောင်းကြားချင်သည်။

အချိန်ဒီ့ထက်ကြာသွားရင် သူတို့ထင်ထားတာထက်

ပိုဆိုးဝါးသည့် အဖြစ်မျိုးနှင့်မေဝိုင်းလေး

ကြုံတွေ့နေရနိုင်တယ်။

"အစ်ကိုကြီးနဲ့ကောင်းသန့်က ရဲစခန်းကိုသွားပြီး

အမှုဖွင့်ပေးပါ..ကျွန်တော်ကတော့

တစ်နေရာကို သွားလိုက်အုံးမယ်.."

"ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ.."

"အဖေ့ဆီကို..."

ထိုစကားသာ ပြောခဲ့လိုက်ပြီးမင်းစက်လည်း

ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

မေ့ရဲ့အိမ်ကိုလည်း ဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီးပေမဲ့

မေကရောက်မလာဘူးဆိုတော့ အနီးစပ်ဆုံး

တရားခံဟာ ကားသမားပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဖေ့ကိုလည်း မယုံသင်္ကာ

ဖြစ်နေမိတယ်။

ဟိုတစ်နေ့က သူ့အိမ်မှာသွားသောင်းကျန်းလိုက်လို့

မကျေနပ်တာနဲ့ မေ့ကိုဖမ်းခေါ်သွားတာလား

ဆိုသည့် အချက်ကိုသူမတွေးပဲ

မနေနိုင်ပေ။

တကယ်လို့ တရားခံကအဖေဆိုတာ

သေချာရင်တော့ KGဆိုသည့်ကုမ္ပဏီကို

မီးပုံရှိူ့ပစ်လိုက်မိလိမ့်မယ်။

သူ့ကို လာစမ်းရင်တော့ အားလုံးနောင်တအကြီးကြီး

ရသွားစေရမယ်။

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥

ဦးသူရမင်းခေါင်ကတော့ ရုံးခန်းထဲတွင်

အေးအေးလူလူ အနားယူမည်ဟု

ကြံစည်လိုက်ပေမဲ့ ရုံးခန်းတံခါးကြီးဝုန်းကနဲ

ပွင့်လာသံနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့

ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်း၀င်လာသည့်

မင်းစက်ကိုတွေ့လိုက်ရ၍ လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

"မင်းစက်အာဏာ..ဒီနေရာက

မင်း၀င်ချင်တိုင်း၀င်..ထွက်ချင်တိုင်း

ထွက်လို့ရတဲ့နေရာမဟုတ်ဘူးကွ.."

ဦးသူရလည်း မင်းစက်သောင်းကျန်းမှာကို

ကြောက်မိပေမဲ့ သူ့အာဏာကိုလည်း

နည်းနည်းမှ မလျော့ချင်တော့

လက်ညိုးငေါက်ငေါက်ထိုး၍ 

ကြိမ်းမောင်းပစ်လိုက်သည်။

သူကဘယ်လောင်ပဲ ဟိန်းဟောက်ပြနေပါစေ

မင်းစက်ကတော့ နည်းနည်းမှကြောက်လန့်သွားပုံ

မရပေ။

ပြောလိုက်ကာမှာ မျက်လုံးအကြည့်တွေက

မီးတောက်တော့မလို စူးရဲလာပြီး

ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာလေသည်။

မင်းစက်ကရှေ့တိုးလာလေ ဦးသူရမှာ

ပိုထိတ်လန့်ရလေ ဖြစ်နေသည်။

သူလည်း ငယ်ငယ်ကတော့

လက်ရဲဇက်ရဲသမားပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုကအသန်မစွမ်းဖြစ်နေတော့

သူ့ထက် နှစ်ဆဆိုးသည့် သူကိုယ်တိုင်

ပျိုးထောင်ပေးခဲ့မိသော ခြင်္သေ့ကို

ပြန်ကြောက်နေရလေသည်။

မကြောက်လို့လဲမရဘူး။

ဟိုတစ်ခါ သူ့မိန်းမကိုသူနဲ့ကွာရှင်းဖို့

ခေါ်ပြောတဲ့ ကိစ္စကိုသိသွားတုန်းကဆိုရင်

အိမ်အထိ လိုက်လာပြီးရှိသမျှ

အကုန်ရိုက်ခွဲသွားခဲ့တာ မွစာကိုကျဲနေတာပဲ။

အဲ့တည်းက ဒီကောင့်ကိုရန်သွားစလို့

မဖြစ်တော့ဘူးဟု တွေးလိုက်မိတယ်။

ကိုယ်က အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ 

မိုက်ရဲ၊ဖိုက်ရဲရင်တောင် လူငယ်တွေနဲ့တော့

သွားပြိုင်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။

"မင်းစက်အာဏာ..မင်းအခုချက်ချင်း

ငါ့ရုံးခန်းထဲကနေထွက်သွား.."

"ဘာလို့..အဲ့လောက်နှင်ထုတ်နေရတာလဲ

ကျွန်တော်ကလည်း အဖေ့ရုံးခန်းကို

သိပ်လာချင်လို့ လာတယ်များမှတ်နေတာလား.."

"ဒါဆိုဘာလို့လာတာလဲ..."

ကိုယ်ကတစ်ခွန်း၊နှစ်ခွန်းလောက်သာ

လေသံမာလိုက်မိပေမဲ့ အလုပ်စားပွဲပေါ်သို့

လက်နှစ်ဖက်ထောက်ချလိုက်သော

မင်းစက်ကြောင့် ကြက်သီးမွှေးညှင်းတောင်

ထချင်လာသည်။

ဖအေကိုကြည့်နေပုံက ဘ၀အဆက်ဆက်

မုန်းတီးလာခဲ့သည့် ရန်သူတော်ကြီးလိုပဲ။

"ကျွန်တော့်မိန်းမဘယ်မှာလဲ.."

"ဟ..မင်းမိန်းမဘယ်မှာရှိသလဲဆိုတာ

ငါကဘယ်လိုလုပ်ပြီးသိမှာလဲ မယားတရူးရဲ့.."

"အဖေကျွန်တော့်ကို လာလိမ်ဖို့မကြိုးစားပါနဲ့

ကျွန်တော့်မိန်းမကို အဖေဖမ်းခေါ်သွားတာ

မဟုတ်လား...ကျွန်တော်အကြီးအကျယ်

ပေါက်ကွဲမပစ်မိခင် မေ့ကိုအခုချက်ချင်း

ထုတ်ပေးပါ.."

"ဒီမှာမင်းစက်အာဏာာ..ငါမင်းကိုရော

မင်းရဲ့မိန်းမကိုပါ မကျေနပ်တာမှန်တယ်..

ဒါပေမဲ့ ငါကမင်းရဲ့အဖေပါ..ငါ့အဆင့်အတန်း၊

ငါ့အနေအထားနဲ့ ကိုယ့်ချွေးမကိုပြန်ဖမ်းပြီး

ငါကဘာလုပ်ရမှာလဲ..ငါ့အတွက်

ဘာအကျိုးရှိသွားမှာမို့လို့လဲ..

အဲ့လို အရူးအကွက်တွေနင်းပြီး

ကစားရအောင်အထိ ငါအားမနေဘူး.."

"ဟာ..ဒါဆိုအဖေမလုပ်ရင်..ဘယ်သူလုပ်တာလဲ

ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ.."

"ငါဘယ်သိမှာတုန်းကွ.."

ဒေါသတကြီးနှင့် အလုပ်စားပွဲကိုထုချလိုက်သော

မင်းစက်ကြောင့် ဦးသူရလည်း

ပြန်အော်ပစ်လိုက်သည်။

မင်းစက်ကတော့ သူ့ရင်ထဲမှာခံစားနေရသည့်

ဝေဒနာတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သကဲ့သို့

မေးကြောတွေ ထောင်တက်လာလျှက်

အလုပ်စားပွဲကိုသာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချ၍

ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဦးသူရလည်း သူငယ်ငယ်ကလိုပဲမင်းစက်က

စိတ်ကြီးသူဖြစ်၍

သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို

စိုးရိမ်နေမိသည်။

မင်းစက်၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ သူတစ်ခုခု

ပြောမလို့ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ

သူ့အလုပ်စားပွဲပေါ်‌သို့ တောက်ခနဲကျလာသည့်

မျက်ရည်စက်တွေကြောင့် 

သူအံ့ဩသွားရလေသည်။

အသက်၁၅နှစ်လောက်တည်းက မမြင်ရတော့သည့်

မင်းစက်၏မျက်ရည်တွေကို ယနေ့တော့

သူမြင်ခွင့်ရနေသည်။

မင်းစက်အာဏာတစ်ယောက် ငိုနေသည်တဲ့။

ဒါဟာ သူကြိုးစားထားသမျှ 

သဲထဲရေသွန်ဖြစ်သွား၍မဟုတ်ပဲ

သူ့မိန်းကလေး ပျောက်နေ၍ငိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီကောင်မလေးဟာ ဘာ‌တွေများထူးခြားနေလို့

မင်းစက်လိုလူကို အချစ်ရူးကြီးတစ်ယောက်

ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်နိုင်ရတာလဲ။

"ကျွန်တော်သွားတော့မယ်..ဒါပေမဲ့အဖေ့ကို

တစ်ခုတော့ သတိပေးခဲ့‌မယ်..

တကယ်လို့ မေ့ကိုဖမ်းထားတာအဖေဆိုတာ

သိရရင်တော့ ကျွန်တော့်အဆိုးမဆိုပါနဲ့..."

အစကတော့ ဂရုဏာသက်မိမလိုဖြစ်သွားခဲ့ပေမဲ့

ထပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်စကားဆိုသွား၍

ဒေါသထွက်သွားပြီး ဘေးမှာရှိသည့်ဖိုင်တွဲတွေနှင့်

ကောက်ပေါက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

လမင်းက အပြည့်အ၀မသာသေးပေမဲ့

လမင်း၏အလင်းရောင်ကတော့ 

သူ့ရဲ့အထီးကျန်မှုကို ပို၍ပေါ်လွင်စေပါသည်။

လေအေးအေးတွေ တိုက်ခတ်လာပေမဲ့

မေမရှိတဲ့ ညခင်းမှာသူ့ပတ်၀န်းကျင်တစ်ခုလုံးက

တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့နှလုံးသားကလည်း

အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ အေးစက်နေသည်။

"မေ...ကိုယ်မေ့ကိုဘယ်လောက်အထိ

စိတ်ပူနေလဲဆိုတာ မေသိရဲ့လား

ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးက

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲကွာ..."

ကြယ်တွေစုံနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို

မော့ကြည့်နေမိရင်းမှ အရက်ခွက်ကိုအားခံတွင်း

တစ်ခုလုံး စိုစွတ်သွားအောင်

လောင်းချပစ်လိုက်ကာ

မေ့နာမည်ကို သွေးရူးသွေးတန်း မြည်တမ်းပြီး

အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟေ့နေမိသည်။

"ဦးမင်းဒင်..ခင်ဗျားကိုကျုပ်ရှာတွေ့ရင်

အရေခွံတွေ စုတ်ပြဲသွားအောင်အထိ

လုပ်ပြစ်မယ်..."

မင်းစက်သည် ပါးစပ်ကလည်း

မကျေနပ်ချက်တွေကို အမျိုးမျိုးညီးတွားနေမိရင်း

ဒယိမ်းဒယိုင်နှင့် မွေ့ယာပေါ်တွင်တင်ထားသော

ဖုန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်မိသည်။

သူပထမဆုံး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည့်သူကတော့

ကောင်းသန့်ကိုပါပဲ။

"ဟယ်လို..ကောင်းသန့်..

ငါ့မိန်းမသတင်းဘာထူးသေးလဲ.."

တစ်ဖက်မှာတော့ ကောင်းသန့်ခမျာ

ခေါင်းကုတ်ဖင်ကုတ်နှင့် မျက်နှာကြီးရှုံ့မဲ့ပြီး

စိတ်ညစ်နေရသည်။

"ဆရာရယ်..တစ်နေ့လုံးလည်း ဒေါ်အေးသန်းကို

မေးပြီး ဦးမင်းဒင်ရှိနိုင်မဲ့နေရာတွေကို

စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီလေဗျာ..ဆရာ့မိန်းမကို

ဘယ်မှာမှရှာမတွေ့တာ ဆရာလည်းအသိပဲ"

"ကောင်းသန့်ရာ..ငါ့မိန်းမကို မတွေ့တွေ့အောင်

ရှာပေးစမ်းပါကွာ..‌ဒီနေ့ညကိုလွန်သွားပြီးရင်

မေပျောက်တာ တစ်ရက်ကြာသွားမှာကွ

မေတစ်ခုခုဖြစ်မှာကို ငါအရမ်းစိုးရိမ်တယ်ကွာ

ငါတော်တော် ရင်မောနေပြီ...

ငါမခံစားနိုင်တော့ဘူးကွ..."

ဖုန်းထဲကနေ ငိုသံပါကြီးနှင့် ပြောလာသော

ဆရာ့ကြောင့် ကောင်းသန့်လည်း

စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပေမဲ့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကြည့်ကောင်းအောင် ပြန်ဖြေပြီး

ဖုန်းချလိုက်တော့သည်။

မင်းစက်မှာသာ မွေ့ယာပေါ်၌ ငူငူကြီး

ငြိမ်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ ပါးပြင်ပေါ်တွင်

မျက်ရည်စီးကြောင်းကြီးက ထင်းနေပြီး

အရှေ့တည့်တည့်မှ လှမ်းမြင်နေရသော

မှန်ကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ခြေထောက်တွေကို

အလုပ်ပေးလိုက်ကာ ယိုင်နဲ့စွာနှင့်ပင်

မှန်တင်ခုံရှေ့၌ ရပ်လိုက်မိသည်။

မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော

ချယ်ရီသီးပုံ ‌ဆွဲပြားလေးပါသည့်

ပလက်တီနမ် ဆွဲကြိုးလေးကို လက်ဖဝါးလေးပေါ်

တင်လိုက်မိလေသည်။

"မေရယ်..ဘာလို့ဒီဆွဲကြိုးလေးကို

ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ..ဒီဆွဲကြိုးလေးက

မေ့ထံမှာ အပ်နှင်းထားတဲ့ကိုယ့်ရဲ့

အသဲနှလုံးဆိုတာ မေမသိဘူးလား..."

ဆွဲကြိုးလေးကို လက်ထဲမှာဆုပ်ကိုင်ထားလျှက်နှင့်

ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်လိုက်ပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်

ထိုင်လျှက် ပစ်ကျသွားမိလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြုံ့၀င်လိုက်ပြီး ဒူးခေါင်းကို

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထွေးပိုက်ကာ

၀မ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေကို မျက်ရည်မိုးအဖြစ်

ရွာသွန်းချပစ်လိုက်မိသည်။

"ဒေါက်..ဒေါက်..ဒေါက်.."

ထိုအချိန်မှာ တံခါးခေါက်သံက

အဆက်မပျက်မြည်လာသောကြောင့်

သူ၏ မျက်ရည်တွေနှင့်နွမ်းနယ်နေသည့်ပုံကို

အမြန်ပြန်ပြင်လိုက်ကာ 

တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းစက်..မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား.."

အစ်ကိုကြီးက အဆင်ပြေရဲ့လားဟုမေးလာပေမဲ့

သူကတော့ ခေါင်းလည်းမညိမ့်မိသလို၊

ခေါင်းလည်းမခါမိပေ။

"အရက်တွေတော့ အလွန်အကျွံမသောက်ပါနဲ့ကွာ

မင်းစိတ်အခြေအနေမကောင်းမှန်းသိလို့

မေမေတို့ရော၊မင်းရဲ့ယောက္ခမတွေပါ

လာနေကြတာမို့လို့

 နည်းနည်းတော့ဆင်ခြင်ပေးပေါ့ကွာ.."

"ကျွန်တော်သိပါတယ်.."

"အေးပါ..အောက်ထပ်ကိုဆင်းခဲ့ပါအုံးလား

မင်း‌ရဲ့ယောက္ခမတွေနဲ့လည်း

စကားလေးဘာလေး ပြောရအောင်.."

"ကျွန်တော်သူတို့နဲ့ ရင်မဆိုင်ချင်ဘူး..

မေ့ကိုမစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက်

ကိုယ့်လိပ်ပြာ ကိုယ်မလုံဘူးဖြစ်နေတယ်..

အစ်ကိုကြီးတို့ပဲ ဧည့်ခံပေးလိုက်ပါ..."

"ကောင်းပြီးလေ..ဒါဆိုမင်းလည်းပင်ပန်းနေတော့

အနားယူလိုက်အုံး..."

အစ်ကိုကြီးကို ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး

တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပစ်လိုက်မိသည်။

အစကတော့ မေမေတို့ကဖွားဖွားရဲ့အိမ်မှာ

လိုက်နေဖို့ခေါ်ပေမဲ့ မေနဲ့အတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့

ဒီအိမ်ကလေးကိုပဲ ပြန်လာနေဖို့ရွေးလိုက်တော့

မေဝိုင်းလေးရဲ့ မိသားစုတွေရော၊

ကိုယ့်ဘက်က မိသားစုတွေပါ

ကိုယ့်အိမ်မှာ လာအဖော်ပြုပေးကြရှာတယ်။

*ဒါပေမဲ့ မေမရှိတဲ့ကိုယ့်ဘမ္ဘာဟာ

သုသာန်တစ်စပြင်ကြီးလိုပါပဲ..*

အခုအချိန်မှာ သူဆုတောင်းမိသည့်

တစ်ခုတည်းသော အရာက

မေ့ရဲ့ ရယ်သံလွင်လွင်လေးကို ကြားနိုင်ဖို့နှင့်

မေ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို 

မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ဖို့ပါပဲ...။

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

သန်း‌ခေါင်းယံ၏ ခြောက်ခြားစရာ

တိတ်ဆိတ်မှုနင့်အတူ ခွေးအူသံများက

အမှောင်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် ‌လဲလျောင်းနေသော

မေဝိုင်းလေးကို လှုပ်နှိုးလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။

မေဝိုင်းလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်

ညီးငြူသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ 

လူးလွန့်လာပြီးနောက် မှောင်မည်းနေသော

အခန်းထဲတွင် မျက်ခွံများကို

အားယူ၍ ဖွင့်ကြည့်လာလေသည်။

မနက်က ကိုကို့ဆီသို့အသွားမှာ ကားဒါရိုင်ဘာက

လမ်းကြောင်းအမှားကြီးကို ခေါ်လာပြီး

သူ့အဖွဲ့နဲ့ပေါင်းကာ မေ့ဆေးနဲ့ 

လုပ်ကြံခဲ့တဲ့အချိန် တွန်းထိုးရုန်းကန်ခဲ့တာကိုပဲ မှတ်မိလိုက်ပြီး ဘယ်နေရာသို့

 အခေါ်ခံခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကိုတော့

မမှတ်မိပေ။

"အွန်း!!!!အွန်း!!!"

အမှောင်ကို ကြောက်သည့်လူဖြစ်၍

အမှောင်ထဲမှာ ပိတ်ထားခံရကြောင်း

သိလိုက်သည်နှင့် အော်ဟေ့ဖို့

ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ ပါးစပ်ကိုအ၀တ်စနှင့်

စည်းနှောင်ခံထားရသောကြောင့်

ပီပီသသမအော်နိုင်ခဲ့ပေ။

လက်တွေရော၊ခြေထောက်တွေပါ ‌

ကြိုးတုပ်ခံထားရ၍ အေးစက်နေသည့်

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်  ထတောင်မထနိုင်တော့ပဲ

ရုန်းကန်နေလည်း အားအင်တွေ

ယုတ်လျော့လာတာပဲ အဖက်တင်သည်။

ကြွက်ချေးနံ့လိုလို မသတီစရာရနံ့ကြီးကို

ရှူရှိုက်နေရသော  အရှင်လတ်လတ်

ငရဲခံနေရသည့် ဘ၀ကြီးကိုစက်ဆုတ်လာမိ၍

မျက်၀န်းထောင့်မှ မျက်ရည်များသာ

တလှိမ့်လှိမ့်နှင့် စီးကျလာခဲ့ပါသည်။

*အခုလောက်ဆို..ကိုကိုရော

မိသားစုတွေပါ ဝိုင်းလေးကိုစိတ်ပူနေကြမှာ

သေချာတယ်..

ဦးမင်းဒင်က ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့

ဝိုင်းလးကို ဖမ်းဆီခေါ်ဆောင်လာရတာများလဲ...

ရောင်းစားမလို့များလား..

ဒါမှမဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား"

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာတွေကို အမျိုးမျိုးတွေးနေရင်းနှင့်

အမှောင်ကိုကြောက်တာပါရောပြီး

 ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်အေးစက်လာခဲ့သည်။

*ကိုကိုရေ..ဝိုင်းလေးရဲ့ဘ၀တော့သွားပြီထင်ပါရဲ့

ဝိုင်းလေးအရမ်းကြောက်တာပဲ..

ကိုကို ဝိုင်းလေးကိုမြန်မြန်လာကယ်ပေးပါ..*

**အခန်း(၅၅)ဆက်ရန်..

စာရေးသူ..ဆောင်းငွေ့ဝေ

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

==========================================

==========================================

အခန္း(၅၄)

💘မာနမင္းသားႏွင့္ေ႐ႊဖူးစာ💘

Green Heaven(GH)ဆိုၿပီး နာမည္အသစ္ေပးထားသည့္ ကုမၸဏီႀကီး၏႐ုံးခန္းထဲတြင္ 

မင္းစက္အာဏာႏွင့္အတူ မိသားစုေတြအားလုံး

စုေဝးေနၾကေလသည္။

အားလုံး၏မ်က္ႏွာဟာလည္း ေရာက္လာတုန္းကလို

မသာယာႏိုင္ၾကေတာ့ပဲ ေမဝိုင္းေလး

တစ္ခုခုျဖစ္မည္ကိုသာ စိုးရိမ္ေနၾကေလသည္။

ထိုအထဲတြင္ မင္းစက္အာဏာကေတာ့

အပူေလာင္ဆုံး လူသားတစ္ေယာက္

ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ေမ့အတြက္ စိုးရိမ္ရလြန္း၍ အခုခ်က္ခ်င္းေတာင္

ရင္ထဲမွာ စို႔နင့္ၿပီးဗုန္း‌ဗုန္းလဲခ်င္ေနမိသည္။

မေန႔ညကေတာင္ ပြဲကို၀တ္လာဖို႔

အစိမ္းႏုေရာင္ ဂါ၀န္ေလးကို၀တ္ၿပီး

ကိုယ့္ေရွ႕မွ ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးထူးေနခဲ့တဲ့သူေလးပါ။

အခုေတာ့ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ေနရေလၿပီ။

အလုပ္ဘက္ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ခဲ့ၿပီး

ေမ့ကို ကိုယ္တိုင္သြားမေခၚမိခဲ့တဲ့ 

ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိသည္။

လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ရင္း

နံရံကို အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ

ထိုးႏွက္ပစ္ေနမိသည္။

"သားႀကီး နင့္ညီကိုတားပါအုံး

အမယ္ေလး!!!!..လက္မွာလည္းေသြးေတြ

ဘာလို႔စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္ရတာလဲကိုစက္ရယ္"

ေဒၚရတနာလည္း ေမဝိုင္းေလးေပ်ာက္လို႔

ပူရသည့္အပူေရာ မင္းစက္ကနံရံကို

လက္သီးႏွင့္ထိုးေန၍ စိတ္ပူရသည့္

အပူပါေပါင္းၿပီး ငိုပဲငိုခ်င္မိေတာ့သည္။

ကိုယ့္မိသားစုမွာမွ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြ

လာႀကဳံရတာလဲ။

"သားငယ္..အေမတို႔ရဲတိုင္ၾကမလား..

ကားသမားပါေပ်ာက္ေနတာဆိုေတာ့

ဝိုင္းေလးကို ေငြလိုခ်င္လို႔ဖမ္းေခၚသြားတာ

မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား.."

"ရတနာ..နင့္ကိုငါအေစာတည္းက

မေျပာခဲ့ဘူးလား..အဲ့ဒီ့ဒါ႐ိုင္ဘာက

ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္မေကာင္းလို႔

အလုပ္မခန႔္ပါနဲ႔ဆိုတာ အခုေတာ့

ငါ့‌ေျမးေခြၽးမေလးကို ဖမ္းသြားၾကၿပီ...

အီဟီး..ေတာ္ၾကာေရာင္းစားလိုက္တာတို႔

ဘာတို႔ဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ.."

"အေမကလည္း သမီးလည္းအဲ့ဒီ့လူကို

အလုပ္ခန႔္ခ်င္လို႔ ခန႔္တာမွမဟုတ္ပဲ..

မမခိုင္က အတင္းေျပာလို႔အလုပ္ခန႔္လိုက္ရတာေလ

ဘာလို႔ သမီးကိုႀကီးပဲအျပစ္ဖို႔ေနရတာလဲ..."

စကားအသြားအလာက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္

ေဒၚခိုင္မိုးျမင့္ဘက္သို႔ ဦးတည္လာေတာ့

မင္းစက္က ေဒၚခိုင္မိုးျမင့္ကိုစူးစူးရဲရဲ

စိုက္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။

"အန္တီခိုင္..အဲ့ဒီ့မင္းဒင္ဆိုတဲ့လူက

အန္တီခိုင္အလုပ္ခန႔္လိုက္တဲ့လူဆိုေတာ့

သူအရင္က ဘယ္မွာေနလဲ အန္တီခိုင္သိလား.."

"ဟို..အဲ့ဒါေတာ့အန္တီခိုင္လည္းမသိဘူး.."

"ဘာ!!!အန္တီခိုင္ကိုယ္တိုင္အလုပ္ခန႔္လိုက္ၿပီး

အဲ့လူရဲ႕ ေနရပ္လိပ္စာကိုေတာင္မသိဘူးဆိုေတာ့

ဘာေတြလဲဗ်ာ..လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို

ေသခ်ာမသိပဲ ရမ္းသမ္းၿပီး

အလုပ္ခန႔္ရေလာက္ေအာင္အထိ 

ေသခ်ာမေတြးတတ္ၾကေတာ့ဘူးလား.."

"အန္တီခိုင့္ကို အဲ့လိုေတာ့မေျပာပါနဲ႔ကိုစက္ရယ္

အန္တီခိုင္လည္း ဒီလိုျဖစ္မယ္မွန္း

မထင္လိုက္မိလို႔ပါ..

အဲ့လူကို အလုပ္ခန႔္လိုက္မိတာကလည္း

မေအးသန္းနဲ႔က ေမာင္ႏွမေတြျဖစ္ေနလို႔ပါ

မဟုတ္ရင္ ဒီလိုေထာင္ထြက္ကိုအန္တီခိုင္က

အလုပ္ခန႔္ပါ့မလား..."

ခိုင္မိုးျမင့္က ငိုၿပီးေျပာေနေပမဲ့ေဒၚႏုယဥ္ကေတာ့

အသားေတြ တစ္ဆက္ဆက္

တုန္ယင္လာသည္အထိ ခိုင္မိုးျမင့္ကို

မေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိသည္။

"..နင္က..နင့္ေယာက္်ားဘက္က

အမ်ိဳးေတြ႐ိုဆို အဲ့လိုစုံလုံးကန္းၿပီး

ေသခ်ာမစဥ္းစားပဲ အၿမဲယုံေပးလိုက္တာႀကီးပဲ

အခုေတာ့ ျဖစ္ၿပီမဟုတ္လား..

ငါ့ေျမးမေလး တစ္ခုခုျဖစ္လို႔ကေတာ့

နင္လည္း ေကာင္းေကာင္းေနရမယ္မထင္နဲ႔..."

"ကဲ..တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ 

အျပစ္တင္ေနတာေတြကို ေတာ္လိုက္ၾကပါေတာ့

အခု ေမဝိုင္းေလးကိုျပန္ေတြ႕ေအာင္

ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲပဲ စဥ္းစားၾကရေအာင္

ညီေလး..ကိုႀကီးတို႔ရဲကို

အေၾကာင္းၾကားလိုက္ၾကမလား."

ဟိန္းထက္သူရလည္း အလုပ္ေတြ

မ်ားေနသည့္ၾကားက ညီျဖစ္သူ၏ကုမၸဏီဖြင့္ပြဲကို

တမင္အခ်ိန္ေပးၿပီး လာေရာက္မိခါမွ

တကယ့္ျပႆနာႏွင့္ တိုးေနရေလသည္။

အားလုံးက ေသြးပူေနတုန္းမို႔တစ္ေယာက္ကို

တစ္ေယာက္ အျပစ္ဖို႔ကာ ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္

ေနၾကသည္။

မင္းစက္ကလည္း မိန္းမေဇာနဲ႔ဆိုေတာ့

စိတ္ခံစားခ်က္ကို မထိမ္းႏိုင္ပဲနံရံေတြကိုပါ

လက္သီးေတြႏွင့္ ထိုးေနၿပီးလက္မွာလည္း

ေသြးေတြ ရဲေနသည္။

သူကေတာ့ရဲကိုသာ အေၾကာင္းၾကားခ်င္သည္။

အခ်ိန္ဒီ့ထက္ၾကာသြားရင္ သူတို႔ထင္ထားတာထက္

ပိုဆိုးဝါးသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးႏွင့္ေမဝိုင္းေလး

ႀကဳံေတြ႕ေနရႏိုင္တယ္။

"အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ေကာင္းသန႔္က ရဲစခန္းကိုသြားၿပီး

အမႈဖြင့္ေပးပါ..ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့

တစ္ေနရာကို သြားလိုက္အုံးမယ္.."

"ဘယ္ကိုသြားမလို႔လဲ.."

"အေဖ့ဆီကို..."

ထိုစကားသာ ေျပာခဲ့လိုက္ၿပီးမင္းစက္လည္း

႐ုံးခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

ေမ့ရဲ႕အိမ္ကိုလည္း ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီးေပမဲ့

ေမကေရာက္မလာဘူးဆိုေတာ့ အနီးစပ္ဆုံး

တရားခံဟာ ကားသမားပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ အေဖ့ကိုလည္း မယုံသကၤာ

ျဖစ္ေနမိတယ္။

ဟိုတစ္ေန႔က သူ႔အိမ္မွာသြားေသာင္းက်န္းလိုက္လို႔

မေက်နပ္တာနဲ႔ ေမ့ကိုဖမ္းေခၚသြားတာလား

ဆိုသည့္ အခ်က္ကိုသူမေတြးပဲ

မေနႏိုင္ေပ။

တကယ္လို႔ တရားခံကအေဖဆိုတာ

ေသခ်ာရင္ေတာ့ KGဆိုသည့္ကုမၸဏီကို

မီးပုံရွိူ႔ပစ္လိုက္မိလိမ့္မယ္။

သူ႔ကို လာစမ္းရင္ေတာ့ အားလုံးေနာင္တအႀကီးႀကီး

ရသြားေစရမယ္။

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥

ဦးသူရမင္းေခါင္ကေတာ့ ႐ုံးခန္းထဲတြင္

ေအးေအးလူလူ အနားယူမည္ဟု

ႀကံစည္လိုက္ေပမဲ့ ႐ုံးခန္းတံခါးႀကီးဝုန္းကနဲ

ပြင့္လာသံႏွင့္အတူ အခန္းထဲသို႔

ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးမ်ားျဖင့္ လွမ္း၀င္လာသည့္

မင္းစက္ကိုေတြ႕လိုက္ရ၍ လန႔္ျဖန႔္သြားေလသည္။

"မင္းစက္အာဏာ..ဒီေနရာက

မင္း၀င္ခ်င္တိုင္း၀င္..ထြက္ခ်င္တိုင္း

ထြက္လို႔ရတဲ့ေနရာမဟုတ္ဘူးကြ.."

ဦးသူရလည္း မင္းစက္ေသာင္းက်န္းမွာကို

ေၾကာက္မိေပမဲ့ သူ႔အာဏာကိုလည္း

နည္းနည္းမွ မေလ်ာ့ခ်င္ေတာ့

လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ထိုး၍ 

ႀကိမ္းေမာင္းပစ္လိုက္သည္။

သူကဘယ္ေလာင္ပဲ ဟိန္းေဟာက္ျပေနပါေစ

မင္းစက္ကေတာ့ နည္းနည္းမွေၾကာက္လန႔္သြားပုံ

မရေပ။

ေျပာလိုက္ကာမွာ မ်က္လုံးအၾကည့္ေတြက

မီးေတာက္ေတာ့မလို စူးရဲလာၿပီး

ေရွ႕သို႔ ဆက္တိုးလာေလသည္။

မင္းစက္ကေရွ႕တိုးလာေလ ဦးသူရမွာ

ပိုထိတ္လန႔္ရေလ ျဖစ္ေနသည္။

သူလည္း ငယ္ငယ္ကေတာ့

လက္ရဲဇက္ရဲသမားပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ အခုကအသန္မစြမ္းျဖစ္ေနေတာ့

သူ႔ထက္ ႏွစ္ဆဆိုးသည့္ သူကိုယ္တိုင္

ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့မိေသာ ျခေသၤ့ကို

ျပန္ေၾကာက္ေနရေလသည္။

မေၾကာက္လို႔လဲမရဘူး။

ဟိုတစ္ခါ သူ႔မိန္းမကိုသူနဲ႔ကြာရွင္းဖို႔

ေခၚေျပာတဲ့ ကိစၥကိုသိသြားတုန္းကဆိုရင္

အိမ္အထိ လိုက္လာၿပီးရွိသမွ်

အကုန္႐ိုက္ခြဲသြားခဲ့တာ မြစာကိုက်ဲေနတာပဲ။

အဲ့တည္းက ဒီေကာင့္ကိုရန္သြားစလို႔

မျဖစ္ေတာ့ဘူးဟု ေတြးလိုက္မိတယ္။

ကိုယ္က အသက္ႀကီးၿပီဆိုေတာ့ 

မိုက္ရဲ၊ဖိုက္ရဲရင္ေတာင္ လူငယ္ေတြနဲ႔ေတာ့

သြားၿပိဳင္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။

"မင္းစက္အာဏာ..မင္းအခုခ်က္ခ်င္း

ငါ့႐ုံးခန္းထဲကေနထြက္သြား.."

"ဘာလို႔..အဲ့ေလာက္ႏွင္ထုတ္ေနရတာလဲ

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အေဖ့႐ုံးခန္းကို

သိပ္လာခ်င္လို႔ လာတယ္မ်ားမွတ္ေနတာလား.."

"ဒါဆိုဘာလို႔လာတာလဲ..."

ကိုယ္ကတစ္ခြန္း၊ႏွစ္ခြန္းေလာက္သာ

ေလသံမာလိုက္မိေပမဲ့ အလုပ္စားပြဲေပၚသို႔

လက္ႏွစ္ဖက္ေထာက္ခ်လိုက္ေသာ

မင္းစက္ေၾကာင့္ ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းေတာင္

ထခ်င္လာသည္။

ဖေအကိုၾကည့္ေနပုံက ဘ၀အဆက္ဆက္

မုန္းတီးလာခဲ့သည့္ ရန္သူေတာ္ႀကီးလိုပဲ။

"ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမဘယ္မွာလဲ.."

"ဟ..မင္းမိန္းမဘယ္မွာရွိသလဲဆိုတာ

ငါကဘယ္လိုလုပ္ၿပီးသိမွာလဲ မယားတ႐ူးရဲ႕.."

"အေဖကြၽန္ေတာ့္ကို လာလိမ္ဖို႔မႀကိဳးစားပါနဲ႔

ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမကို အေဖဖမ္းေခၚသြားတာ

မဟုတ္လား...ကြၽန္ေတာ္အႀကီးအက်ယ္

ေပါက္ကြဲမပစ္မိခင္ ေမ့ကိုအခုခ်က္ခ်င္း

ထုတ္ေပးပါ.."

"ဒီမွာမင္းစက္အာဏာာ..ငါမင္းကိုေရာ

မင္းရဲ႕မိန္းမကိုပါ မေက်နပ္တာမွန္တယ္..

ဒါေပမဲ့ ငါကမင္းရဲ႕အေဖပါ..ငါ့အဆင့္အတန္း၊

ငါ့အေနအထားနဲ႔ ကိုယ့္ေခြၽးမကိုျပန္ဖမ္းၿပီး

ငါကဘာလုပ္ရမွာလဲ..ငါ့အတြက္

ဘာအက်ိဳးရွိသြားမွာမို႔လို႔လဲ..

အဲ့လို အ႐ူးအကြက္ေတြနင္းၿပီး

ကစားရေအာင္အထိ ငါအားမေနဘူး.."

"ဟာ..ဒါဆိုအေဖမလုပ္ရင္..ဘယ္သူလုပ္တာလဲ

ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔လဲ.."

"ငါဘယ္သိမွာတုန္းကြ.."

ေဒါသတႀကီးႏွင့္ အလုပ္စားပြဲကိုထုခ်လိုက္ေသာ

မင္းစက္ေၾကာင့္ ဦးသူရလည္း

ျပန္ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။

မင္းစက္ကေတာ့ သူ႔ရင္ထဲမွာခံစားေနရသည့္

ေဝဒနာေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့သကဲ့သို႔

ေမးေၾကာေတြ ေထာင္တက္လာလွ်က္

အလုပ္စားပြဲကိုသာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်၍

ငုံ႔ၾကည့္ေနခဲ့သည္။

ဦးသူရလည္း သူငယ္ငယ္ကလိုပဲမင္းစက္က

စိတ္ႀကီးသူျဖစ္၍

သူ႔႐ုံးခန္းထဲမွာ တစ္ခုခုျဖစ္သြားမည္ကို

စိုးရိမ္ေနမိသည္။

မင္းစက္၏ပခုံးကိုပုတ္ကာ သူတစ္ခုခု

ေျပာမလို႔ဟန္ျပင္လိုက္စဥ္မွာပဲ

သူ႔အလုပ္စားပြဲေပၚ‌သို႔ ေတာက္ခနဲက်လာသည့္

မ်က္ရည္စက္ေတြေၾကာင့္ 

သူအံ့ဩသြားရေလသည္။

အသက္၁၅ႏွစ္ေလာက္တည္းက မျမင္ရေတာ့သည့္

မင္းစက္၏မ်က္ရည္ေတြကို ယေန႔ေတာ့

သူျမင္ခြင့္ရေနသည္။

မင္းစက္အာဏာတစ္ေယာက္ ငိုေနသည္တဲ့။

ဒါဟာ သူႀကိဳးစားထားသမွ် 

သဲထဲေရသြန္ျဖစ္သြား၍မဟုတ္ပဲ

သူ႔မိန္းကေလး ေပ်ာက္ေန၍ငိုေနျခင္းျဖစ္သည္။

ဒီေကာင္မေလးဟာ ဘာ‌ေတြမ်ားထူးျခားေနလို႔

မင္းစက္လိုလူကို အခ်စ္႐ူးႀကီးတစ္ေယာက္

ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ႏိုင္ရတာလဲ။

"ကြၽန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္..ဒါေပမဲ့အေဖ့ကို

တစ္ခုေတာ့ သတိေပးခဲ့‌မယ္..

တကယ္လို႔ ေမ့ကိုဖမ္းထားတာအေဖဆိုတာ

သိရရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အဆိုးမဆိုပါနဲ႔..."

အစကေတာ့ ဂ႐ုဏာသက္မိမလိုျဖစ္သြားခဲ့ေပမဲ့

ထပ္ၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္စကားဆိုသြား၍

ေဒါသထြက္သြားၿပီး ေဘးမွာရွိသည့္ဖိုင္တြဲေတြႏွင့္

ေကာက္ေပါက္ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

လမင္းက အျပည့္အ၀မသာေသးေပမဲ့

လမင္း၏အလင္းေရာင္ကေတာ့ 

သူ႔ရဲ႕အထီးက်န္မႈကို ပို၍ေပၚလြင္ေစပါသည္။

ေလေအးေအးေတြ တိုက္ခတ္လာေပမဲ့

ေမမရွိတဲ့ ညခင္းမွာသူ႔ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးက

တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး သူ႔ႏွလုံးသားကလည္း

အနက္ရႈိင္းဆုံးေနရာအထိ ေအးစက္ေနသည္။

"ေမ...ကိုယ္ေမ့ကိုဘယ္ေလာက္အထိ

စိတ္ပူေနလဲဆိုတာ ေမသိရဲ႕လား

ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကမာၻငယ္ေလးက

ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲကြာ..."

ၾကယ္ေတြစုံေနေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးကို

ေမာ့ၾကည့္ေနမိရင္းမွ အရက္ခြက္ကိုအားခံတြင္း

တစ္ခုလုံး စိုစြတ္သြားေအာင္

ေလာင္းခ်ပစ္လိုက္ကာ

ေမ့နာမည္ကို ေသြး႐ူးေသြးတန္း ျမည္တမ္းၿပီး

အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ေဟ့ေနမိသည္။

"ဦးမင္းဒင္..ခင္ဗ်ားကိုက်ဳပ္ရွာေတြ႕ရင္

အေရခြံေတြ စုတ္ၿပဲသြားေအာင္အထိ

လုပ္ျပစ္မယ္..."

မင္းစက္သည္ ပါးစပ္ကလည္း

မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးညီးတြားေနမိရင္း

ဒယိမ္းဒယိုင္ႏွင့္ ေမြ႕ယာေပၚတြင္တင္ထားေသာ

ဖုန္းဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားလိုက္မိသည္။

သူပထမဆုံး ဖုန္းေခၚလိုက္သည့္သူကေတာ့

ေကာင္းသန႔္ကိုပါပဲ။

"ဟယ္လို..ေကာင္းသန႔္..

ငါ့မိန္းမသတင္းဘာထူးေသးလဲ.."

တစ္ဖက္မွာေတာ့ ေကာင္းသန႔္ခမ်ာ

ေခါင္းကုတ္ဖင္ကုတ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာႀကီးရႈံ႕မဲ့ၿပီး

စိတ္ညစ္ေနရသည္။

"ဆရာရယ္..တစ္ေန႔လုံးလည္း ေဒၚေအးသန္းကို

ေမးၿပီး ဦးမင္းဒင္ရွိႏိုင္မဲ့ေနရာေတြကို

စုံစမ္းၾကည့္ၿပီးၿပီေလဗ်ာ..ဆရာ့မိန္းမကို

ဘယ္မွာမွရွာမေတြ႕တာ ဆရာလည္းအသိပဲ"

"ေကာင္းသန႔္ရာ..ငါ့မိန္းမကို မေတြ႕ေတြ႕ေအာင္

ရွာေပးစမ္းပါကြာ..‌ဒီေန႔ညကိုလြန္သြားၿပီးရင္

ေမေပ်ာက္တာ တစ္ရက္ၾကာသြားမွာကြ

ေမတစ္ခုခုျဖစ္မွာကို ငါအရမ္းစိုးရိမ္တယ္ကြာ

ငါေတာ္ေတာ္ ရင္ေမာေနၿပီ...

ငါမခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူးကြ..."

ဖုန္းထဲကေန ငိုသံပါႀကီးႏွင့္ ေျပာလာေသာ

ဆရာ့ေၾကာင့္ ေကာင္းသန႔္လည္း

စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေပမဲ့ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ျပန္ေျဖၿပီး

ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့သည္။

မင္းစက္မွာသာ ေမြ႕ယာေပၚ၌ ငူငူႀကီး

ၿငိမ္၍ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

ေယာက္်ားႀကီးတန္မဲ့ ပါးျပင္ေပၚတြင္

မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းႀကီးက ထင္းေနၿပီး

အေရွ႕တည့္တည့္မွ လွမ္းျမင္ေနရေသာ

မွန္ႀကီးကိုသာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သူ႔ေျခေထာက္ေတြကို

အလုပ္ေပးလိုက္ကာ ယိုင္နဲ႔စြာႏွင့္ပင္

မွန္တင္ခုံေရွ႕၌ ရပ္လိုက္မိသည္။

မွန္တင္ခုံေပၚတြင္ တင္ထားေသာ

ခ်ယ္ရီသီးပုံ ‌ဆြဲျပားေလးပါသည့္

ပလက္တီနမ္ ဆြဲႀကိဳးေလးကို လက္ဖဝါးေလးေပၚ

တင္လိုက္မိေလသည္။

"ေမရယ္..ဘာလို႔ဒီဆြဲႀကိဳးေလးကို

ခ်န္ထားခဲ့ရတာလဲ..ဒီဆြဲႀကိဳးေလးက

ေမ့ထံမွာ အပ္ႏွင္းထားတဲ့ကိုယ့္ရဲ႕

အသဲႏွလုံးဆိုတာ ေမမသိဘူးလား..."

ဆြဲႀကိဳးေလးကို လက္ထဲမွာဆုပ္ကိုင္ထားလွ်က္ႏွင့္

ဟန္ခ်က္မထိန္းႏိုင္လိုက္ပဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္

ထိုင္လွ်က္ ပစ္က်သြားမိေလသည္။

ခႏၶာကိုယ္ကို ႀကဳံ႕၀င္လိုက္ၿပီး ဒူးေခါင္းကို

လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ေထြးပိုက္ကာ

၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြကို မ်က္ရည္မိုးအျဖစ္

႐ြာသြန္းခ်ပစ္လိုက္မိသည္။

"ေဒါက္..ေဒါက္..ေဒါက္.."

ထိုအခ်ိန္မွာ တံခါးေခါက္သံက

အဆက္မပ်က္ျမည္လာေသာေၾကာင့္

သူ၏ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္ႏြမ္းနယ္ေနသည့္ပုံကို

အျမန္ျပန္ျပင္လိုက္ကာ 

တံခါးသြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

"မင္းစက္..မင္းအဆင္ေျပရဲ႕လား.."

အစ္ကိုႀကီးက အဆင္ေျပရဲ႕လားဟုေမးလာေပမဲ့

သူကေတာ့ ေခါင္းလည္းမညိမ့္မိသလို၊

ေခါင္းလည္းမခါမိေပ။

"အရက္ေတြေတာ့ အလြန္အကြၽံမေသာက္ပါနဲ႔ကြာ

မင္းစိတ္အေျခအေနမေကာင္းမွန္းသိလို႔

ေမေမတို႔ေရာ၊မင္းရဲ႕ေယာကၡမေတြပါ

လာေနၾကတာမို႔လို႔

 နည္းနည္းေတာ့ဆင္ျခင္ေပးေပါ့ကြာ.."

"ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္.."

"ေအးပါ..ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းခဲ့ပါအုံးလား

မင္း‌ရဲ႕ေယာကၡမေတြနဲ႔လည္း

စကားေလးဘာေလး ေျပာရေအာင္.."

"ကြၽန္ေတာ္သူတို႔နဲ႔ ရင္မဆိုင္ခ်င္ဘူး..

ေမ့ကိုမေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္

ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္မလုံဘူးျဖစ္ေနတယ္..

အစ္ကိုႀကီးတို႔ပဲ ဧည့္ခံေပးလိုက္ပါ..."

"ေကာင္းၿပီးေလ..ဒါဆိုမင္းလည္းပင္ပန္းေနေတာ့

အနားယူလိုက္အုံး..."

အစ္ကိုႀကီးကို ေခါင္းသာၿငိမ့္ျပလိုက္ၿပီး

တံခါးကို ျပန္ပိတ္ပစ္လိုက္မိသည္။

အစကေတာ့ ေမေမတို႔ကဖြားဖြားရဲ႕အိမ္မွာ

လိုက္ေနဖို႔ေခၚေပမဲ့ ေမနဲ႔အတူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့

ဒီအိမ္ကေလးကိုပဲ ျပန္လာေနဖို႔ေ႐ြးလိုက္ေတာ့

ေမဝိုင္းေလးရဲ႕ မိသားစုေတြေရာ၊

ကိုယ့္ဘက္က မိသားစုေတြပါ

ကိုယ့္အိမ္မွာ လာအေဖာ္ျပဳေပးၾကရွာတယ္။

*ဒါေပမဲ့ ေမမရွိတဲ့ကိုယ့္ဘမာၻဟာ

သုသာန္တစ္စျပင္ႀကီးလိုပါပဲ..*

အခုအခ်ိန္မွာ သူဆုေတာင္းမိသည့္

တစ္ခုတည္းေသာ အရာက

ေမ့ရဲ႕ ရယ္သံလြင္လြင္ေလးကို ၾကားႏိုင္ဖို႔ႏွင့္

ေမ့ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို 

မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ဖို႔ပါပဲ...။

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

သန္း‌ေခါင္းယံ၏ ေျခာက္ျခားစရာ

တိတ္ဆိတ္မႈနင့္အတူ ေခြးအူသံမ်ားက

အေမွာင္ခန္းတစ္ခုထဲတြင္ ‌လဲေလ်ာင္းေနေသာ

ေမဝိုင္းေလးကို လႈပ္ႏႈိးလိုက္သလိုျဖစ္သြားသည္။

ေမဝိုင္းေလး၏ ခႏၶာကိုယ္သည္

ညီးျငဴသံတိုးတိုးေလးႏွင့္အတူ 

လူးလြန႔္လာၿပီးေနာက္ ေမွာင္မည္းေနေသာ

အခန္းထဲတြင္ မ်က္ခြံမ်ားကို

အားယူ၍ ဖြင့္ၾကည့္လာေလသည္။

မနက္က ကိုကို႔ဆီသို႔အသြားမွာ ကားဒါ႐ိုင္ဘာက

လမ္းေၾကာင္းအမွားႀကီးကို ေခၚလာၿပီး

သူ႔အဖြဲ႕နဲ႔ေပါင္းကာ ေမ့ေဆးနဲ႔ 

လုပ္ႀကံခဲ့တဲ့အခ်ိန္ တြန္းထိုး႐ုန္းကန္ခဲ့တာကိုပဲ မွတ္မိလိုက္ၿပီး ဘယ္ေနရာသို႔

 အေခၚခံခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့

မမွတ္မိေပ။

"အြန္း!!!!အြန္း!!!"

အေမွာင္ကို ေၾကာက္သည့္လူျဖစ္၍

အေမွာင္ထဲမွာ ပိတ္ထားခံရေၾကာင္း

သိလိုက္သည္ႏွင့္ ေအာ္ေဟ့ဖို႔

ႀကိဳးစားလိုက္ေပမဲ့ ပါးစပ္ကိုအ၀တ္စႏွင့္

စည္းေႏွာင္ခံထားရေသာေၾကာင့္

ပီပီသသမေအာ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။

လက္ေတြေရာ၊ေျခေထာက္ေတြပါ ‌

ႀကိဳးတုပ္ခံထားရ၍ ေအးစက္ေနသည့္

ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္  ထေတာင္မထႏိုင္ေတာ့ပဲ

႐ုန္းကန္ေနလည္း အားအင္ေတြ

ယုတ္ေလ်ာ့လာတာပဲ အဖက္တင္သည္။

ႂကြက္ေခ်းနံ႔လိုလို မသတီစရာရနံ႔ႀကီးကို

ရႉရႈိက္ေနရေသာ  အရွင္လတ္လတ္

ငရဲခံေနရသည့္ ဘ၀ႀကီးကိုစက္ဆုတ္လာမိ၍

မ်က္၀န္းေထာင့္မွ မ်က္ရည္မ်ားသာ

တလွိမ့္လွိမ့္ႏွင့္ စီးက်လာခဲ့ပါသည္။

For Me, [5/19/2025 3:54 PM]

*အခုေလာက္ဆို..ကိုကိုေရာ

မိသားစုေတြပါ ဝိုင္းေလးကိုစိတ္ပူေနၾကမွာ

ေသခ်ာတယ္..

ဦးမင္းဒင္က ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔

ဝိုင္းလးကို ဖမ္းဆီေခၚေဆာင္လာရတာမ်ားလဲ...

ေရာင္းစားမလို႔မ်ားလား..

ဒါမွမဟုတ္ အျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္လား"

ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတာေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြးေနရင္းႏွင့္

အေမွာင္ကိုေၾကာက္တာပါေရာၿပီး

 ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံး ထုံက်င္ေအးစက္လာခဲ့သည္။

*ကိုကိုေရ..ဝိုင္းေလးရဲ႕ဘ၀ေတာ့သြားၿပီထင္ပါရဲ႕

ဝိုင္းေလးအရမ္းေၾကာက္တာပဲ..

ကိုကို ဝိုင္းေလးကိုျမန္ျမန္လာကယ္ေပးပါ..*

**အခန္း(၅၅)ဆက္ရန္..

စာေရးသူ..ေဆာင္းေငြ႕ေဝ

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁